A huge collection of 3400+ free website templates www.JARtheme.COM WP themes and more at the biggest community-driven free web design site

Ο Μύθος του χρυσού,
Το μυστηριώδες μυθικό μεταλλείο χρυσού.

 

Ο Λαντισλάβ Κασβίνσκυ, ένας Ούγγρος τοπογράφος µηχανικός του Αυστροουγγρικού στρατού τον οποίο είχε καλέσει το 1890 ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαµίτ για να κάνει την χαρτογράφηση της Μακεδονίας, θρυλείται ότι ανακάλυψε µεγάλη φλέβα χρυσού βόρεια του Κιλκίς σε µια περιοχή µε το όνοµα Αβρέτ Χισάρ (Γυναικόκαστρο).

„Το μυστηριώδες μυθικό μεταλλείο χρυσού. “

Ο Κασβίνσκυ, μάλιστα, µετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912, προσπάθησε να πείσει τις Ελληνικές Αρχές να του παραχωρήσουν την εκµετάλλευση του µεταλλείου. Μετά από άοκνες προσπάθειες 25 ετών, ο Κασβίνσκυ τα κατάφερε τελικά και το 1920 υπεγράφη από τον Βασιλιά Αλέξανδρο ο νόµος 2414 «περί παραχωρήσεως µεταλλείου χρυσού εις Αβρέτ Ισάρ». Πριν λάβει έγκριση όμως ο Κασβίνσκυ, στα τέλη του 19ου αιώνα είχε προχωρήσει σε εξόρυξη αντιµονίου στην περιοχή. Όπως είπε στις Ελληνικές Αρχές το 1912, είχε ανακαλύψει «µεγάλους φακούς χρυσού» µέσα στο µετάλλευµα του αντιµονίου. Έκανε την εξόρυξη µόνος του, µε τη δικαιολογία ότι κάνει µεταλλευτικές έρευνες και δεν χρειάζεται εργάτες. Ως τοπογράφος έκανε λεπτοµερές τοπογραφικό διάγραµµα της περιοχής και των σηµείων όπου βρήκε το χρυσό. Τις πέτρες που έβγαζε τις µετέφερε στον πύργο του στο Γερακαριό (τότε Ντογάντσα=γερακοφωλιά) όπου είχε εγκαταστήσει και µεταλλουργική κάµινο!
Οι κινήσεις του θεωρήθηκαν περίεργες και δεν άργησαν να κυκλοφορήσουν στην περιοχή φήµες ότι κάτι άλλο έψαχνε ο Κασβίνσκυ και όχι αντιµόντιο. Ζούσε και λίγο σπάταλα µε την οικογένειά του, έκανε και πλούσια δώρα στους Τούρκους πασάδες για να εξασφαλίσει την εύνοιά τους και έτσι σε διάστηµα λίγων µόνο µηνών κυκλοφόρησε ευρέως ότι είχε ανακαλύψει χρυσό. Τότε οι πασάδες της Θεσσαλονίκης πήραν το µεταλλείο στη δικαιοδοσία της Τουρκικής ∆ιοίκησης και άρχισαν τις έρευνες, όµως δεν µπόρεσαν να βρουν που είχε σκάψει ο Κασβίνσκυ. Εκείνος προσέφυγε στον Σουλτάνο Αβδούλ Χαµίτ ο οποίος φυλάκισε τους… κακούς πασάδες που είχανε σφετεριστεί το µεταλλείο του Κασβίνσκυ και διέταξε να κατεδαφιστεί ο πύργος του για να βρούνε τα µεγάλα κοµµάτια χρυσού που ο Κασβίνσκυ έλεγε ότι είχε βρει. Σύµφωνα µε τις διηγήσεις του, οι άνδρες του Σουλτάνου βρήκανε 200 οκάδες µεταλλεύµατος µε φακούς χρυσού µεγάλους σα στραγάλια… Ενθουσιάστηκε ο Σουλτάνος και πήρε το µεταλλείο του Αβρέτ Χισάρ στην ιδιοκτησία του, σαν προσωπικό του κτήµα. Έστειλε δικά του συνεργεία εργατών και µεταλλειολόγων να κάνουν έρευνες, αλλά ούτε αυτά κατάφεραν να βρουν τη µεγάλη φλέβα χρυσού


„Το Φρούριο του Γυναικόκαστρου είναι ένα από τα σημαντικότερα Βυζαντινά οχυρωματικά έργα της παλαιολόγειας περιόδου. “

Τότε ο Σουλτάνος πρότεινε στον Κασβίνσκυ συνεκµετάλλευση του µεταλλείου. Εκείνος όµως του έδωσε ψεύτικο τοπογραφικό διάγραµµα.Ο Κασβίνσκυ για ασφάλεια έφυγε και πήγε στις αυλές της Γερµανίας και της Αυστρίας. Εκεί προσπάθησε να πείσει τον Κάιζερ και τον Αυτοκράτορα της Αυστρίας να µεσολαβήσουν στο Σουλτάνο για να του παραχωρήσει την εκµετάλλευση του µεταλλείου, αλλά δεν έγινε τίποτα. Κι όλα αυτά είναι διηγήσεις του ίδιου του Κασβίνσκυ στις Ελληνικές Αρχές.

Μετά το 1913 ο Κασβίνσκυ προσπάθησε να πετύχει να χαρακτηριστεί το µεταλλείο ως προσωπική ιδιοκτησία του έκπτωτου Σουλτάνου και άρα να µην περιέλθει στην κυριότητα του Ελληνικού ∆ηµοσίου. Στη συνέχεια προσπάθησε µε την ίδια επιµονή να πείσει την Ελληνική Κυβέρνηση και τον Βασιλιά Κωνσταντίνο να του δώσουν το µεταλλείο.

Με το Α' Παγκόσµιο Πόλεµο οι Γερµανοί θεώρησαν τον Κασβίνσκυ ύποπτο στοιχείο και τον εξόρισαν στην Αίγυπτο. Όταν επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη µετά τον Πόλεµο, βρήκε ότι το σπίτι του είχε καεί ολοσχερώς στην µεγάλη πυρκαγιά του 1917. Μαζί χάθηκαν και τα σχεδιαγράµµατα του µεταλλείου του. Πήγε στο Αβρέτ Χισάρ, αλλά η περιοχή είχε καλυφθεί εντελώς από τις προσχώσεις του Γαλλικού ποταµού κι έτσι δεν µπόρεσε να βρει το µεταλλείο. Aπτόητος, κατέβηκε στην Αθήνα για να δείξει στον Πρωθυπουργό Βενιζέλο και τον Υπουργό Οικονοµικών τα ευρήµατά του που ήταν δείγµατα «γαλαζίου» (χαλαζία) µε «χρυσόν εις εκπληκτικήν, εις πρωτοφανή αναλογίαν»! Εκείνοι πείστηκαν και µε το νόµο του 1920 του παραχωρήθηκε επιτέλους το µεταλλείο του Αβρέτ Χισάρ.

Όµως ο επόµενος πρωθυπουργός, ο Γούναρης, αρνήθηκε να του δώσει άδεια έρευνας γιατί θεωρούσε ότι απάδει στην αξιοπρέπεια του Κράτους να συναλλάσσεται µε τέτοιους τυχοδιώκτες. Ο Κασβίνσκυ όµως κατάφερε να παρακάµψει τον Πρωθυπουργό και να πείσει για το δίκαιο του αιτήµατός του απευθείας τον Βασιλιά Κωνσταντίνο. Με χρηµατοδότηση απευθείας από την Εθνική Τράπεζα, ο Κασβίνσκυ ξεκίνησε έρευνες για τη χαµένη φλέβα χρυσού στην περιοχή του χωριού ∆ίβουνο (Κιοσέ-Αµορτσαλί τότε). Μετά από άκαρπες έρευνες ενός έτους περίπου η Τράπεζα του έκοψε τη χρηµατοδότηση. Νέα άδεια δεν του δόθηκε. Στη διάρκεια του αιώνα που πέρασε πολλοί ακόµα, Έλληνες και ξένοι, ζήτησαν από το Ελληνικό Κράτος άδεια µεταλλευτικών ερευνών στην περιοχή όµως δεν τους εδόθη.